„Maak van je spiegelbeeld een verhaal, niet alleen een foto.”
Dat was mijn gedachte toen ik met een spiegel op mijn rug op pad ging – naar een 3400 meter hoge berg in Oostenrijk. Waarom? Omdat ik wilde bewijzen waartoe onze elamirror echt in staat is.
En ja, ook een beetje omdat ik gek genoeg was om de hoogste outdoor-selfie van Europa te maken.
Het idee: een spiegel, een bergtop en een behoorlijk gek plan
Het begon – zoals zo vaak – bij een kopje koffie in onze werkplaats. Ik had net ons nieuwste prototype in mijn handen: superlicht, flexibel, breukvast – en toch nog steeds een echte spiegel. Ik draaide hem rond, bekeek mijn spiegelbeeld en dacht:
„Als we zeggen dat de elamirror een echte innovatie is, dan moeten we dat ook laten zien. En wel op de juiste manier.“
Een gewone test in het gras? Saai. Ik wilde hoog de lucht in.
De keuze viel op een bergtop in het Oostenrijkse Hohe Tauern. 3.400 meter hoog, technisch uitdagend, met klimpassages en bergkammen – helemaal mijn ding.
In de weken daarvoor trainde ik als een bezetene. Klimtrainingen, oefeningen met de rugzak in de spiegel. Want één ding was duidelijk: ook al weegt hij maar 1,2 kg – op 3.000 meter hoogte voelt alles twee keer zo zwaar aan.
„Als je hiermee de berg op gaat, heb je óf een plan – óf een vogel.“ – Citaat van een berggids, nadat hij de uitrusting had gezien.
De beklimming: rotsen, ijs en de eerste twijfels
Ik vertrok nog voor zonsopgang, samen met Felix, mijn videograaf. Het was koud, de lucht was helder en de hoofdlampen verlichtten het puin en de rotsen.
De elamirror stak als een hightechvleugel uit mijn rugzak. In het begin voelde alles goed aan – de spiegel lag stevig in de hand en het gewicht was nauwelijks te merken.
Maar hoe hoger we kwamen, hoe ruiger het terrein werd. De stijgijzers kwamen van pas, de klimpassages werden steeds zwaarder. Ik moest me volledig concentreren – handen op de rots, voeten op kleine steunpunten, de spiegel als een stille metgezel op mijn rug.
Het ging goed. Tot aan de bergkam. En de wind.
De wind: Toen de wind me bijna van de berg blies
Vanaf ongeveer 3.200 meter veranderde alles. De wind kwam opzetten – niet langzaam, maar met volle kracht.
Wat eerst een handige spiegel was, veranderde plotseling in een zeil. Ik voelde hoe het aan me trok. Elke windvlaag bracht me uit balans. Op een gegeven moment moest ik me plat tegen de rotsen werpen, omdat ik dacht: nu word je zo de lucht in geslingerd.
De spiegel wapperde dreigend in de wind; ik klampte me vast aan een richel. Felix riep iets naar me – ik verstond er niets van. Alleen wind. Alleen de gedachte: nu niet opgeven.
Maar toch: ik ging door. Centimeter voor centimeter. Handen, voeten, ademhaling tellen. Ik sloot me af voor alles – behalve de volgende greep.
Het moment: de top, kippenvel, spiegelglans
Rond het middaguur stonden we boven. Geen mens te bekennen. Alleen stilte – en wind.
Ik zette de spiegel op en bevestigde hem met karabijnhaken aan een rotsblok. Ik controleerde alles nog een keer en ging ervoor staan.
📸 Klik.
Een selfie. Geen filter. Geen pose. Alleen ik, de lucht, het uitzicht – en mijn spiegelbeeld op 3.400 meter hoogte.
Wat ik zag, was niet alleen mijn gezicht. Het was het hele verhaal: de klim, de strijd tegen de wind, de aankomst. En de elamirror? Onbeschadigd. Geen kreukje, geen scheurtje, geen spoor van de storm.
Terugblik: waarom deze selfie meer was dan alleen maar een foto
De afdaling verliep rustiger, ontspannener – althans in mijn hoofd. Ik was moe, maar voldaan.
Terug in de hut bekeek ik de foto op mijn mobiel. En ik wist meteen: dit is het.
✔️ De elamirror heeft de ultieme zwaarteproef doorstaan
✔️ Geen schade, ondanks contact met rotsen, klimmen en windstoten
✔️ Een selfie die er niet alleen goed uitziet, maar ook een verhaal vertelt
Maar het belangrijkste was niet de foto. Het was het gevoel.
💡 Het is een geruststellend gevoel te weten dat we iets hebben gemaakt dat niet alleen glanst, maar ook standhoudt. Zelfs als je denkt dat je er zo vandoor gaat.
Vraag jezelf de volgende keer dat je in de spiegel kijkt eens af:
🪞 Is die van jou al eens op 3.400 meter geweest? Die van mij wel.